Dziś święto heretyckiej, obrazoburczej patologii, tzw. „Dzień Judaizmu”. Przyjrzyjmy się zatem, kogo czci hierarchia duchowieństwa w Polsce, teoretycznie katolicka, a de facto antykatolicka, jadowicie wroga Jezusowi Chrystusowi, fetująca Jego morderców.

 

Do ustalenia faktów, co to w ogóle za towarzystwo i jakie wartości reprezentuje wykorzystamy źródła: Biblię hebrajską oraz apokryfy syryjskie, których prawdziwości nikt nie neguje, zostały przetłumaczone na wiele języków i stanowią dotąd część Biblii Koptyjskiej.  

 

Zacznijmy od pochodzenia judaizmu i tu pomocna będzie etymologia tego określenia. Słowo „judaizm”  pochodzi od biblijnego Judy – a dokładniej od imienia hebrajskiego Yehuda (יהודה).

 

Oto cała ścieżka etymologiczna, w dużym skrócie:

 

Hebrajskie imię יהודה → Yehudá
↓
Plemię Judy → Ziemia Judy (królestwo Judy) → prowincja perska Yehud
↓
Mieszkaniec Judy → hebr. Yehudí (יהודי) = „Żyd”
↓
Grecja: Ἰουδαῖος (Ioudaîos) = Żyd
↓
Łacina: Iudaeus → Iudaismus = „judaizm, żydowskość”
↓
Średniowieczna łacina / języki europejskie → judaizm (pol.), Judaism (ang.), Judentum (niem.) itd.

 

 

Biblia → Yehuda (Juda, syn Jakuba)

          ↓

Królestwo Judy (po rozpadzie państwa Izraela ~930 p.n.e.)

          ↓

Po niewoli babilońskiej (VI w. p.n.e.) nazwa „Yehudim”  zaczyna oznaczać już prawie wszystkich żydów.

          ↓

Okres hellenistyczny (III–I w. p.n.e.) → greckie słowo Ἰουδαϊσμός (Ioudaismós) – pierwszy raz zostało użyte w 2 Księdze Machabejskiej

          ↓

Łacina i dalej do nowożytnych języków → judaizm

 

Zatem, judaizm etymologicznie pochodzi bezpośrednio od biblijnego Judy (Yehudy). Nazwa religii jest pochodnym określeniem pokolenia Judy – tak jak np. „katolicyzm” od nazwy powszechnego (καθολικός) Kościoła. Najstarsze znaczenie słowa „Yehuda” w Biblii wiąże się z hebrajskim rdzeniem ידה (j-d-h),  ale dla słowa „judaizm” już ta warstwa znaczeniowa nie jest istotna – liczy się tylko związek imieniem Judy → plemieniem → religią.

 

Tyle etymologia. Ale kim był ów Juda, od którego pochodzi czczony przez polskich hierarchów judaizm?

 

To syn Jakuba, oszusta, tego samego, który oszwabił własnego brata Ezawa i wraz z matką Rebeką w wyjątkowo perfidny sposób wyłudził błogosławieństwo od umierającego, ślepego ojca – Izaaka, który był święcie przekonany, że błogosławi Ezawa. Tego samego Izaaka, którego jego ojciec - Abram, fanatyk, dziwkarz (Hagar) i przekupień targujący się z Bogiem, zwany potem Abrahamem, chciał spalić na stosie ofiarnym, uprzednio poderżnąwszy mu rytualnie gardło, w geście miłości ojcowskiej oraz człowieczeństwa, na manierę Izraela w Gazie.

 

Jakub był nie tylko ojcem Judy, ale także 10 innych chłopaków, którzy gdy dorośli, będąc nieodrodnymi synami plemienia wybranego przez diabła (w krainie Nod), jednego ze swych braci, Józefa, chcieli utopić w studni, dla sportu, ale w końcu sprzedali go Medianitom / Ismaelitom, za dwadzieścia srebrników, bo zawsze to parę szekli w kieszeni. Taka gmina. (Rdz 37:26–27)

 

Najbardziej aktywną wówczas rolę odegrał właśnie Juda – to on wyczuł geszeft w Józefie i zaproponował, żeby go jednak nie zabijać, tylko sprzedać napotkanym po drodze synom niewolnicy Hagar, Medianitom, dzisiejszym Arabom, pochodzącym jak żydzi od ich wspólnego przodka Abrahama i niewolnicy Hagar, którą szlachetny Abraham z dzieckiem, po używaniu wypędził z domu, gdyż Sara, jego żona, w podeszłym już wieku zaszła w końcu w ciążę, z czego narodzili się Ezaw z Jakubem.

 

Ale wróćmy do Judy, założyciela judaizmu, który nigdy nie był religią monoteistyczną, z jednym Bogiem, lecz politeistyczną, bogów miał wielu, a żoną plemiennego boga Jahwe, de facto Baala, była Aszera, stąd też podobieństwa do islamu, założonego przez żydów przeciw chrześcijaństwu, który także nie był monoteistyczny, co wytknął islamistom Salman Rushdie w swoich „Szatańskich Wersetach”, cytatach z Koranu, za których ujawnienie, islamiści ścigają go po dziś dzień.       

 

Judaizm to w istocie religia zdegenerowanych Kananejczyków, wywodzących się od Kaina Mordercy, który został wypędzony przez Boga, ponieważ zabił swojego brata Abla, gdyż Adam nakazał mu małżeństwo z Klimtą, siostrą bliźniaczką młodszego Abla, a Ablowi z Lebudą, siostrą bliźniaczką starszego Kaina, żeby choć trochę uniknąć bezpośredniego kazirodztwa. Jednak Lebuda była ładniejsza, więc w Kaina wstąpił diabeł i zabił Kain z zazdrości Abla, uderzając go w głowę kamieniem, dając tym początek kamienowaniu, znanej, żydowskiej tradycji. Bóg skazał go na śmierć i wygnał z Groty Skarbów, która była pierwszym domem Adama i Ewy, zawieszonym pomiędzy rajem, a ziemią, wciąż z wieloma jeszcze atrybutami raju. Wypędzony Kain osiedlił się na Ziemi, w krainie Nod, pod górą, na której była Grota Skarbów. To w niej Adam złożył złoto, mirrę i kadzidło, zabrane z raju, na dobry początek nowej cywilizacji, będącej czymś pośrednim pomiędzy rajem, a ziemską ludzkością.

 

Zatem plemię Kaina, Kananejczyków, które dało początek judaizmowi, zrodziło się z nierządu, z bezpośredniego kazirodztwa Kaina i Lebudy. I często trwa tak do dziś. Z tego plemienia pochodzi Lamek Ślepy, który zabił Kaina. Od niego w kolejnych pokoleniach pochodzi Abraham, a jego religia jest dziś zwana abrahamową, będącą kontynuacją religii Kananejczyków, degeneracji, sodomii i mordów rytualnych.

 

Stopień degeneracji plemienia kainowego opisuje Biblia u Izajasza, czy Ezechiela, ale czytamy o tym także w apokryfach syryjskich, jak cytowana Grota Skarbów:

 

„Odkąd bezwstyd rozwiązłości zaczął szerzyć się wśród córek Kaina, nie zajmowały się już niczym innym, poza nierządem. Nie były obciążone żadnymi podatkami i nie miały żadnego przewodnika, ani zwierzchnika. Nic, tylko jedzenie i ucztowanie, obżarstwo i pijaństwo, muzyka i tańce, gra demoniczna, śmiech, który sprawia przyjemność demonom, dzikie wrzaski mężczyzn, którzy rżą za kobietami. Odkąd rozwiązłość zaczęła panować wśród córek Kaina, stały się bezwstydne. Dwaj, lub trzej mężczyźni współżyli z tą samą kobietą; także kobiety biegały za mężczyznami. Wszystkie bowiem demony tam się zgromadziły i nie brakło żadnego demona w tym obozie zbrodniarzy. Duchy nieczyste wchodziły w stare kobiety, a one szalały bardziej jeszcze, niż młode. Ojcowie i synowie bezcześcili matki i siostry; synowie nie znali już własnych ojców, a ojcowie nie rozróżniali swych synów. Szatan bowiem stał się wodzem i przewodnikiem w obozie. Tak bardzo byli oni podnieceni grą demoniczną: dźwiękiem fletów, na których one wygrywały swe melodie, cytr szarpanych mocą demonów, bębnów i grzechotek, uderzanych za sprawą złych duchów. Chichot dał się słyszeć w powietrzu, a odgłosy ich gniewu unosiły się aż po szczyty góry świętej”

 

Powracając do Judy, syna Jakuba i do judaizmu,  w apokryfie czytamy:

 

„Juda wziął sobie za żonę Kananejkę imieniem Szua. Szua Kananejka urodziła Judzie Era, Onana i Szelę. Juda wziął dla swego pierworodnego syna Era żonę imieniem Tamar. A on łączył się z nią na sposób sodomski i Bóg zesłał na niego śmierć. Juda oddał Tamar drugiemu synowi, Onanowi. Ten jednak, gdy tylko nasienie wzbierało, by zapłodnić Tamar, marnował je na zewnątrz i Bóg zesłał na niego śmierć. Bóg sprawił, że Tamar wyszła na rozstajne drogi, a Juda spał z nią, jak z nierządnicą. Ona poczęła i zrodziła z niego Peresa i Zeracha.”

 

Na koniec wyjaśnimy jeszcze kwestię Adama, ponieważ patrząc dziś na ludzkość, jej przywódców i poddanych, trudno się oprzeć wrażeniu, że to najpewniej demony w ludzkiej skórze. Otóż – dobra nowina – nie, a wręcz przeciwnie, człowiek istotnie brzmi dumnie, Adam bowiem i jego potomstwo są dziećmi Boga, jednak pokolenie Kaina Mordercy, żydzi, są diabłami wcielonymi, nie wszyscy, lecz tylu z nich, ilu zostało wypędzonych z nieba właśnie za nieposłuszeństwo Adamowi, a przez to woli Bożej.    

 

 

„Ze stworzeniem Adama było tak, Adam staje się królem, kapłanem i prorokiem: szóstego dnia, w piątek, o godzinie pierwszej, kiedy panowała cisza nad wszystkimi mocami duchowych wojsk, Bóg rzekł: „Uczyńmy człowieka na nasz obraz, jako nasze podobieństwo. Kiedy aniołowie usłyszeli te słowa, ogarnął ich lęk i mówili między sobą: Wielki cud objawił się nam dzisiaj, podobieństwo Boga, naszego Stwórcy. I zobaczyli prawicę Bożą, biorącą proch z ziemi, czyli z czterech elementów: zimna i gorąca, suszy i wilgoci. Czemu Bóg stworzył Adama z tych czterech słabych elementów? Aby przez nie zostało mu poddane wszystko, co jest w nim.

 

Bóg ulepił Adama swymi, świętymi rękami, na swój obraz i podobieństwo. Kiedy aniołowie ujrzeli jego wspaniały wygląd, byli zdumieni pięknem Jego podobieństwa. Zobaczyli wówczas podobieństwo Jego oblicza, płonące niezwykłym blaskiem, jakby strój słoneczny: blask Jego oczu, jak promienie słońca, a ciało podobne blaskiem do kryształu. Adam przeciągnął się i stanął na ziemi, postawił obie nogi w miejscu, gzie miał być krzyż naszego Zbawiciela. Przyodziawszy się płaszczem królewskim, włożył na głowę koronę chwały. Tam stał się królem, kapłanem i prorokiem. I tam Bóg udzielił mu władzy nad wszystkimi stworzeniami, nad zwierzyną polną, nad bydłem i nad ptactwem. To wszystko przeszło przed Adamem, a on nadał im imiona, podczas gdy one skłaniały głowy i oddawały mu pokłon, przyjmując jego zwierzchnictwo. Aniołowie usłyszeli głos Boga mówiący do niego: „Niech wszystkie byty uczynione i stworzone będą ci poddane, niech one wszystkie będą dla ciebie jednego. Tobie oddaję władzę nad wszystkim, co jest pod niebem.

 

Gdy aniołowie i archaniołowie, trony i panowania, cherubiny i serafiny oraz wszystkie moce niebieskie usłyszały ten głos, poklękały i padły na twarze przed nim.

 

Kiedy zbuntowany z zastępem czyli jeden z zastępów duchowych ujrzał, jakiej wielkości udzielił Bóg Adamowi, zaczął mu od tego dnia zazdrościć. I mówili wzajemnie do siebie: „Nie chcemy tego, gdyż my jesteśmy z ognia i nie możemy czcić prochu uczynionego z gliny!” Kiedy buntownik i nieposłuszny tak postanowił własną wolą, odłączył się od miriad aniołów. Został strącony i upadł, wraz z całym swym zastępem. W piątek, o godzinie drugiej, spadli oni z nieba i zostali pozbawieni swego blasku. Nazwano go imieniem Szatan, ponieważ się odwrócił, i Dajwa, ponieważ stali się nędznikami, straciwszy szaty chwały. Odtąd są obnażeni, nadzy drżący i obrzydliwi z wyglądu.

 

Kiedy Szatan został wypędzony z nieba, Adam został wywyższony, aby wejść do raju w wielkiej czci. Aniołowie sławili jego świętość, serafini go błogosławili, a cherubini oddawali mu cześć. Pośród hymnów i uwielbień wszystkich mocy niebieskich, wszedł Adam do raju.”

 

Bóg Adama nigdy nie przeklął i obiecał go zbawić po wysłaniu swego syna, Jezusa. Adam spoczywa na Golgocie, pod krzyżem Chrystusa, tam pełnił przed nim posługę Melchizedek przez niemal tysiąc lat, a Abraham złożył mu dziesięcinę.  

 

„Nie dręcz się Adamie, że musisz opuścić raj ze względu na wyrok; Ja bowiem zwrócę ci twoje dziedzictwo, oto, jak cię umiłowałem: Przekląłem ziemię z twego powodu, ale ciebie zachowałem od przekleństwa”.

 

Co do współczesnych żydów oraz ich judaizmu, to jak czytamy u św. Jana 8:44, są dziećmi diabła, ale z wyboru, z własnej wolnej woli i w tym sensie, że demony, niegdysiejsze anioły, które przez nieposłuszeństwo Adamowi zostały zrzucone z nieba na Ziemię i stały się diabłami, jako byty duchowe nie mają ciał, ani możliwości rozmnażania się, dlatego muszą się wcielać, aby walczyć z całą ludzkością, z dziećmi Adama. I znalazły z Szatanem dla siebie miejsce pośród żydów, plemienia, które wybrały, a ono ich przyjęło.